پرتوافكن مىگردد ، و از خرافات و زشتكاريها و بدعتهاى شوم فاصله مىگيرد ، اما هر قدر از او دور مىگردد ، به همان نسبت در ظلمات جهل و ضعف و زبونى و عادات زشت و شوم گرفتار مىشود . فراموش كردن خدا و همچنين فراموش كردن دادگاه عدل او انگيزه همه پستيها و زشتيها و انحرافها و خرافات است ، و يادآورى اين دو اصل اصيل منبع اصلى احساس مسئوليت و مبارزه با جهل و خرافات ، و عامل توانايى و دانايى است . نكته‌ها : 1 - چرا فرشتگان را دختران خدا مىدانستند ؟ در آيات متعددى از قرآن مىخوانيم كه مشركان عرب ، فرشتگان را ، دختران خدا مىپنداشتند ، يا بدون ذكر انتساب به خداوند آنها را از جنس زن مىدانستند ، در سوره زخرف آيه 19 مىخوانيم وَجَعَلُوا الْمَلائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً : « فرشتگان را كه بندگان خدا هستند زن مىپنداشتند » و در سوره اسراء آيه 40 مىفرمايد أَ فَأَصْفاكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِينَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلائِكَةِ إِناثاً : « آيا خداوند به شما پسرانى داده و از فرشتگان ، دخترانى انتخاب كرده است » . اين پندار ممكن است بقاياى خرافاتى باشد كه از اقوام گذشته به عرب جاهلى رسيده بود ، و نيز ممكن است به خاطر اين بوده كه فرشتگان از نظرها مستورند و اين صفت بيشتر در زنان وجود داشت ، و لذا به گفته بعضى اينكه عرب ، شمس ( خورشيد ) را مؤنث مجازى و قمر ( ماه ) را مذكر مجازى مىگويد به خاطر اين است كه قرص آفتاب در ميان نور خيره كننده اش آن چنان پوشيده